June 26, 2020

இமயமலை கார்கில்

By Tamil
1999 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ஒரு நாள். 

இமயமலை கார்கில்  திராஸ் பட்டாலிக்  டோலோலிங் செக்டர்களில் துவங்கிய யுத்தம். அதாவது திருட்டுத்தனமாக இந்தியாவைச் சேர்ந்த பல மலை முகடுகளை மலையுச்சிகளையும் ஏராளமான ஆயுதங்களுடன் பாகிஸ்தானியர்கள் ஆக்கிரமித்திருந்த காலகட்டம்.

ஒரு எக்குத்தப்பான மலைமுகடு. வான் வழி தாக்குதல் நடத்திட வாய்ப்பில்லாத ஒரு எடக்குமுடக்கான இடம்.  அதன் உச்சியிலிருந்து நாலா பக்கத்திலும் சுடக்கூடிய வசதி. பாகிஸ்தானியர் அந்த மலை முகட்டினை  திருட்டுத்தனமாக ஆக்கிரமித்து விட்டிருந்தனர்.

அந்த மலைமுகடு ஒரு GTI அதாவது Ground of Tactical importance, (GTI யின் விளக்கம் என்னவெனில் that ground.. the loss of which renders the defender incapable of fighting a successful battle.)

இந்திய ராணுவத்தின் ஒரு கமாண்டோ பிரிவிடம் அந்த மலை முகட்டிலிருந்து  பாகிஸ்தானியர்களால் சுடப்படும் ஒரு ஹெவி மெஷின் கன் (HMG) போஸ்டை சைலன்ஸ ஆக்கும் உத்தரவு தரப்படுகிறது . அதாவது உயரத்திலிருந்து சுடும் பாகிஸ்தானியக் கும்பலை ஒழித்து அந்த இடத்தை மீட்டால் மலையுச்சியை முழுவதும் இந்தியா வசம் கொண்டு வருவது எளிது.

இன்னும் சில மணி நேரங்களில் ஒரு பிரிகேட் ஸ்ட்ரன்த் அளவிலான இந்திய பெரும்படை மலையுச்சியை நோக்கி முன்னேறி வர ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது . அவர்கள் அவ்வாறு முன்னேறி வரும் போது இந்தப் பாகிஸ்தானிய ஹெவி மெஷின் கன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தால் முன்னேறும் இந்தியப் படையின் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் இறப்பது உறுதி.
ஆகையால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்களோ  தெரியாது . அந்த பாகிஸ்தானிய எச் .எம் .ஜி அங்கே இருக்கக் கூடாது என்கிற உத்தரவு ஐந்தே ஐந்து பேரைக் கொண்ட இந்திய கமாண்டோ பிரிவிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறது .

பல மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு அந்த பாகிஸ்தானிய எச்.எம்.ஜி இந்திய சிறு கமாண்டோ படையினரால் சைலன்ஸ் ஆக்கப்பட்டு மலையுச்சியும் இந்தியா வசம் வருகிறது. இந்தச் சண்டையில் இந்திய தரப்பு கமாண்டோ வீரர் ஒருவர் ஸ்தலத்திலேயே வீரமரணம் அடைகிறார்

சரி விடுங்க. சண்டையில் இறப்பது சகஜம் தான். இதைப் போய் பெருசா பேச வந்துட்டிங்களா என்று கேட்போர் கொஞ்சம் மேற்கொண்டும்  படிக்கவும்

ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் கடக்கப் போகும் நிலையில் உத்திர பிரதேச மாநிலத்தின் ஒரு குக்கிராமத்திலிருந்து  பாதுகாப்பு அமைச்சகத்திற்கு ஒரு கடிதம் வருகிறது. அதை எழுதியவர் தான் ஒரு கிராமத்து பள்ளிக்கூட ஆசிாியா் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு ஒரு வேண்டுகோளை முன் வைக்கிறாா் .
அதாவது தனது ஒரே மகன் காா்கில் யுத்தத்தில் வீர மரணம் அடைந்து விட்டதாகவும் அவரது முதலாமாண்டு இறந்த தினம் அதாவது நினைவு நாள் இன்னும் சில வாரங்களில் வரப்போவதாகவும் அவருடைய மகன் இறந்த நினைவு நாளில் அவரது மகன் இறந்து வீழ்ந்த இடத்தைத் தானும் தன் மனைவியும் பார்க்க விரும்புவதாகவும் முடிந்தால் அதற்கு ஏற்பாடு செய்யுங்கள். முடியாவிட்டால் பரவாயில்லை,நாங்கள் அந்த இடத்தைப் பார்க்க விரும்புவது தேசப் பாதுகாப்புக்கு இடைஞ்சலாக இருந்தால் வேண்டாம். எனது விண்ணப்பத்தை வாபஸ் பெற்றுக் கொள்கிறேன் என்ற விண்ணப்பக் கடிதம் வந்தது.

கடிதத்தைப் படிக்க நேர்ந்த ஒரு உயரதிகாரி என்ன செலவு ஆனாலும் பரவாயில்லை. பள்ளிக்கூட ஆசிாியா் வந்து போகும் செலவை (டிபார்ட்மென்ட் தராவிட்டால்) நான் எனது சம்பளத்திலிருந்து தருகிறேன். அந்த ஆசிாியரையும் அவரது மனைவியையும் அந்த பையன் இறந்த இடத்திற்கு அழைத்து வாருங்கள் என்ற கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது.

இறந்த மாவீரனின் நினைவு நாளன்று அந்த மலைமுகட்டிற்கு அந்த வயதான தம்பதிகளை இந்திய ராணுவத்தினர் தக்க மரியாதையுடன் கொண்டு வந்தனர்.  மகன் இறந்து வீழ்ந்த இடத்திற்கு அருகே அழைத்துச் சென்ற போது அங்கே டூட்டியில் இருந்த அனைவரும் அட்டன்ஷனில் விறைப்பாக நின்று சல்யூட் செய்தனர்.

ஒரேஒரு வீரர் மட்டும் அந்த வயதான கிராமத்துப் பள்ளிக்கூட ஆசிாியாின் கால்களில் கைப்பிடி மலர்களைத் தூவி குனிந்து வணங்கி அவர் பாதத்தைத் தொட்டு கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டார். பின்னர் நிமிர்ந்து ஏனையோரைப் போல அட்டன்ஷனில் விறைப்பாக நின்று சல்யூட் செய்தார்.

ஆசிாியரோ பதறிப் போய் என்னப்பா இது ...நீங்கள் எவ்ளோ பெரிய அதிகாாி.. நீங்கள் போய் என் காலைத் தொட்டு வணங்கலாமா ? மத்தவங்களைப் போல நீங்களும் சல்யூட் மட்டும் பண்ணக் கூடாதா ? நானும் பதிலுக்கு வணக்கம் சொல்லியிருப்பேனே . என்று கேட்க 

"இல்லை சார். இங்கே நான் அவர்களை விட  கொஞ்சம் மாறுபட்டு இருக்கிறேன். அதாவது இங்கே இருப்பவர்கள் போன மாதம் தான் இந்த போஸ்டுக்கு டூட்டியில் வந்திருப்பவர்கள் . நான் உங்க பையனோடு அதே படைப்பிரிவில் இதே மலை முகட்டில் பாகிஸ்தானியரோடு சண்டையிட்டவன். உங்கள் பையனின் வீரத்தைக் களத்தில் நேரடியாகப் பார்த்தவன் . அதுமட்டுமல்ல "என்று சொல்லி நிறுத்தினார். 
ஆசிாியா் அந்த ஜே.ஸி.ஓ வின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு 

"சொல்லுப்பா ..எதுவா இருந்தாலும்  சொல்லு ...நான் அழ மாட்டேன் " என்று கூற நீங்க அழ மாட்டீங்கன்னு தெரியும் சார்.. நான் அழாமல் இருக்கணும்ல " என்று சொல்லி விட்டுத் தொடர்ந்தார்.

அதோ அங்கே தான் பாகிஸ்தானியர் அவர்களின்  எச்.எம்.ஜியால்  வினாடிக்கு நூற்றுக்கணக்கான குண்டுகளை தெறிக்க விட்டுக் கொண்டிருந்தனர் . முப்பதடி தூரம் வரைக்கும் நாங்க ஐந்து பேரும் முன்னேறிட்டோம் , அதோ பாருங்க அந்த பாறைக்குப் பின்னாடி தான் பதுங்கி இருந்தோம். பாகிஸ்தானியா்களும் பாறைக்குப் பின்னாடி நாங்க இருக்குறதப் பாா்த்துட்டாங்க . கொஞ்சம் கையோ காலோ அல்லது எங்களது கிட் பையோ வெளியே தெரிஞ்சா போதும் . குண்டுகளை படபட வென்று தெறிக்க விட்டு விடுவாா்கள்.  பிரிகேட் ஸ்ட்ரன்த் அளவிலான இந்திய முன்னேற்றம் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ஆரம்பிக்கப் போவுது . என்ன பண்ணுறதுனே தெரியல..... 

அப்போ தான் ,என்று சொல்லி அந்த ஜே.ஸி.ஓ  கொஞ்சம் பெருமூச்சு விட்டார்.

"என்னப்பா ஆச்சு சொல்லு?" என்று அந்த ஆசிாியா் கேட்க ... ஜே.ஸி.ஓ தொடர்ந்தார். "இவனுங்க சுட்டுகிட்டே தான் இருப்பானுங்க, இது வேலைக்காவாது ... நான் இந்த முப்பதடிக்கு டெத் சார்ஜ் (death charge) பண்ணப் போறேன். அதாவது அவனுங்க சுடுற குண்டுகளை உடம்பில் வாங்கிக் கொண்டு அவனுங்க பங்கர் வரை ஓடி பங்கருக்குள் இந்த வெடிகுண்டை வீசப் போறேன் . அவனுங்களை ஒழிச்சப்புறம் நீங்க பங்கரை புடிச்சிருங்க ன்னு சொல்லிட்டு கிரெனேடோட ஓடத் தயாரானேன்.

அப்போது தான் உங்க பையன் என்னைப் பார்த்து . "பைத்தியமாடா நீ ? உன்னை நம்பி வீட்ல பொண்டாட்டியும் ரெண்டு சின்ன குழந்தைகளும் இருக்கு . நான் இன்னும் கல்யாணமாகாதவன் .நான் அந்த டெத் சார்ஜ் பண்ணுறேன் . நீ கவரிங் ஃபயர் கொடுடா போதும்"ன்னு சொல்லிட்டு என் கையிலிருந்த கிரெனெடை பிடுங்கிக் கொண்டு டெத் சார்ஜ் பண்ணார் சார்

பாகிஸ்தானியர் எச்.எம்.ஜி யிலிருந்து மழை போல குண்டுகள் பாய்ந்தது . உங்க பையன் வளைந்து வளைந்து டாட்ஜ் பண்ணி பாகிஸ்தானியரின் பங்கரை அடைந்து வெடிகுண்டின் பின்னை எடுத்து விட்டு வெடிகுண்டை பங்கருக்குள் சரியாக வீசி பதிமூணு பாகிஸ்தானியரை மேலுலகிற்கு அனுப்பி வைத்தார் சார். எச் எம் ஜி செயலிழந்து பகுதி எங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது .

உங்க பையனின் உடலை நான் தான் முதலில் தூக்கி எவாக்குவேஷன் செய்தேன். நாப்பத்திரெண்டு குண்டுகளை உடம்பில் வாங்கியிருந்தார். அவரோட தலையை என் கையில் தான் சார் தூக்கினேன். என் கையில் இருக்கும் போது தான் சார் உயிர் போச்சு . அவரோட சவப்பெட்டியை உங்க கிராமத்துக்கு கொண்டு போகும் பொறுப்பு டூட்டியை மேலதிகாரியிடம் அப்போ கேட்டுப் பார்த்தேன் சார்  . இல்லை என்று சொல்லி வேறு முக்கிய டூட்டி போட்டுட்டாங்க சார் . 

ஒருவேளை அந்த சவப்பெட்டியை தூக்கும் பாக்கியம் கிடைச்சிருந்தா இந்த மலர்களை அவனோட காலடியில் தான் போட்டிருப்பேன் . அது கிடைக்கல. ஆனால் உங்கள் பாதங்களில் மலரைப் போடும் பாக்கியம் கிடைத்தது சார் ." என்று பெருமூச்சுடன் முடித்தார்.
கிராமத்து ஆசிாியாின் மனைவியோ புடவை தலைப்பால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சத்தம் வராமல் அழுது கொண்டிருந்தாா்.
ஆசிாியா் அழவில்லை. அந்த ஜெ.ஸி.ஓ வீரரை தீர்க்கமாகப் பார்த்தார் , வீரரும் அழவில்லை. ஆசிாியரைப் பார்த்தார். 

ஆசிாியா் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. தன்னுடைய தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஜோல்னா பையிலிருந்து ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்து ஜெ.ஸி.ஓ வீரரின் கையில் கொடுத்து விட்டு "என் பையன் லீவில் ஊருக்கு வந்தால் போட்டுக்கட்டும்னு ஒரு சட்டை வாங்கி வச்சிருந்தேன். ஆனால் அவன் வரல .. அவனது வீர மரணம் பற்றிய செய்தி தான் அப்போ வந்துச்சு.
இனிமேல் அந்த சட்டையை யார் போடப்போறாங்க . அதான் அவன் உயிர் விட்ட இடத்துலேயே வச்சிறலாம்.ஒரு வேளை அவன் அந்த இடத்துக்கு ஆவியாவாகவாவது வந்து போட்டுக்கட்டும்னு  கொண்டு வந்தேன் . ஆனால்  இந்த சட்டையை யார் போட்டுக்கணும்னு இப்போ தெரிஞ்சுது மாட்டேன்னு சொல்லாம இதை வாங்கிக்க என்று கொடுத்தார் .
கை நீட்டி வாங்கிக் கொண்ட வீரரின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது சத்தியம்.

தமிழக மக்களே, உங்களுக்கு எல்லாம் எப்படியோ தெரியாது. எனக்கு இவர்களைப் போன்றோர் தான் உண்மையான ஹீரோக்கள் .காக்கும் தெய்வங்கள்.

எப்படிப்பட்ட தியாகங்கள், உயிரை துச்சமாக மதிக்கும் தன்னலமற்ற சேவைகள் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லாத போதும்,சம்பள உயா்வோ, சலுகைகளோ , போராட்டமோ செய்யாத உன்னதமான தெய்வங்கள்.நமது இராணுவவீரா்களைப் போல் தியாக மனப்பான்மையோடு  மற்ற நாடுகளின் ராணுவத்தினா் இருப்பாா்களா என்பது சந்தேகமே.நமது வீரா்களை எங்கு பாா்த்தாலும் எழுந்து நின்று வணங்குங்கள், அவா்களின் தியாகத்தால் தான் நாம் நிம்மதியாக இருக்கிறோம் என்பதை அடிக்கடி நினைவுபடுத்தி கொள்ளுங்கள்.

வாழ்க நமது இராணுவம். ஜெய்ஹிந்த்.

பகிர்வு