November 29, 2021

கனவுகள் வழி காட்டுகின்றன

By Tamil

முன்னுரை: இன்றைக்குச் சின்னப் பசங்களில் இருந்து பெரியவங்க வரைக்கும் யாரைப் பார்த்தாலும் ‘பிரச்சினை’ ‘பிரச்சினை’ என்று புலம்பிக்கிட்டே இருக்காங்க.  என்னெங்கே பெரியப் பிரச்சினை? இந்த உலகத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக வந்த இராமனும், கிருஷ்ணனும், இயேசுவும், புத்தனும்  கூட கஷ்டப்பட்டு இருக்காங்க.  வாழ்க்கை என்றால் நல்லது, கெட்டது இருக்கத் தான் செய்யும்.  ஒரு சிலருக்குக் கஷ்டத்தைப் பற்றி பேசிக்கிட்டே இருப்பது தான் ஒரு சந்தோஷம்னு நினைக்கிறேன்.

கையில் புண்ணு வந்தால்  மருந்து போடணும்.  அத விட்டுட்டு அதை சொறிஞ்சுக்கிட்டே இருந்தால்  புண்ணு ஜாஸ்தியாகி கையையே கூட எடுக்க வேண்டி வரும்.  அந்த மாதிரி பிரச்சினை பற்றி பேசிக்கிட்டே இருக்கிறதினால் அது தீராது.  அதைத் தீர்க்கிறதுக்கு வழி என்ன என்று யோசிக்கணும்.

சவால்: “மயக்கமா?, கலக்கமா? மனதிலே குழப்பமா?” என்று ஒரு சினிமாப் பாட்டு இருக்கிறது.  எதுக்குங்க கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறீங்க? நாமாக எந்தக் கஷ்டத்தையும் தேடிப் போகப் போவதில்லை. அது நம்மைத் தேடி வந்தால், “நீயா நானா ஒரு கை பார்த்துடலாமா?” என்று சொன்னா அது நம்மைவ் விட்டு தலைதெறிக்க ஓடிப் போயிடும்.  இந்த தைரியம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டும்.

கடவுளிடம் முறையிடுதல்:  ஒரு ஊரில் ஒரு பரம ஏழை இருந்தார்.  அவர் எப்போதும் கடவுள் கிட்ட, “நான் ரொம்ப கஷ்டத்தில் இருக்கேன் சாமி” என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார். இவர் தொல்லைத் தாங்க முடியாமல்  கடவுள் ஒரு நாள் இவருடைய கனவில் வந்தார்.  “நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதே.  இந்த ஊரில் இருக்கிற எல்லோரிடமும்  அவரவர் கஷ்டங்களை மூட்டைக் கட்டி  இன்றைக்கு ராத்திரி ஏழு மணிக்கு கோவிலுக்கு கொண்டு வரச் சொல்லி இருக்கிறேன்.  அதே மாதிரி நீயும் உன்னோட கஷ்டங்களை எல்லாம் மூட்டைக் கட்டிக் கோவிலுக்கு எடுத்துக் கொண்டு வா.  எட்டு மணிக்கு எல்லா விளக்கையும் அணைத்து விடுவேன்.  அப்போது  நீ உன்னுடைய மூட்டையை வைத்து விட்டு,   நீ விருப்பப்படும் எந்த மூட்டையை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள்” என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்து விட்டார்.

அந்த ஏழைக்கு சந்தோஷம். கஷ்டம் என்று நினைத்த மூட்டையை  எடுத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குப் போனார்.  அங்கே பார்த்தால் எல்லோரும் அவங்க அவங்க   கஷ்டத்தை மூட்டைக் கட்டி  வைத்திருந்தார்கள். இவரும் தன்னுடைய மூட்டையை அங்கே வைத்தார். சொன்ன மாதிரியே கரெக்டா எட்டு மணிக்கு விளக்கு  அணைந்து விட்டது.  இந்த ஏழை மனிதன் பார்த்தான்.  “நம்ப மூட்டையில் இருக்கிற கஷ்டம் நமக்கு பழகிப்போச்சு.  அதை எப்படியும் சமாளித்து விடலாம். வேறு எந்த மூட்டையையாவது எடுக்கப் போய், அதில் இருக்கும் கஷ்டம் இதை விட ஜாஸ்தியாக இருந்தால்  என்ன செய்ய முடியும்?”  என்று நினைத்தார். அதனால் எடுத்துக் கொண்டுப் போன மூட்டையை அப்படியேத் திருப்பிக் கொண்டு வந்து  விட்டார். இது தாங்க உண்மை. பிரச்சனை என்பது நாம் பார்க்கிறப் பார்வையில் தான் இருக்கு.

பொதுவாகவே நமக்கு ஒரு பிரச்சினை என்று வந்தால் அதை ‘இப்படி சரி பண்ணலாமா’, ‘அப்படி சரி பண்ணலாமா’ என்று அதையே யோசித்துக் கொண்டிருப்போம்.  அதைத் தீர்க்க முடியாத ஒரு சூழ்நிலை வந்தால், ‘ ‘கடவுளே நீ தான் வழி காட்டணும்’, என்று  சொல்லி விட்டு அமைதியாகத் தூங்கிடுவோம்.

நம்ப உடம்பு தூங்கும்  நேரத்தில் நம்முடைய மனது விழித்துக் கொள்கிறது.  அது நம்முடைய பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வு கண்டுபிடித்து நம் கனவில் அழகாய் சொல்லி விடுகிறது.  அது தான் அந்த பிரச்சனைக்கான உண்மையான தீர்வாக இருக்கும்.

கனவு உண்மையா: மேடம் கியூரி என்று ஒரு விஞ்ஞானி இருந்தாங்க. அவங்க ரேடியோ ஆக்டிவ் தியரியைக் கண்டு பிடிக்க நிறைய முயற்சி பண்ணினாங்க.  அதுக்காக அவங்க எடுத்த எல்லா முயற்சியும் தோற்றுக் கொண்டே வந்தது.  ‘சரி, அமைதியா தூங்கி  எழுந்து எழுதலாம்’ என்று நினைத்துத் தூங்க போயிட்டாங்க.  மறுநாள் எழுந்துப் பார்த்தால் அந்தத் தியரி எழுதி முடிக்கப்பட்டிருந்தது. இது எப்படி நடந்தது என்று அவங்களுக்குப் புரியவில்லை.

இதை எப்படி முடிப்பது என்கிற அந்த எண்ணத்திலேயே போய்ப் படுத்துத் தூங்கி இருக்காங்க.  தூக்கத்தில் அதற்கானத் தீர்வு அவங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. தூக்கத்திலேயே எழுந்து வந்து, அதை  எழுதி விட்டுத் திரும்பித் தூங்கிட்டாங்க.  மனம் அமைதியாகித் தூங்கும் போது தான்  அவங்க ரேடியோ ஆக்டிவ் தியரி கண்டு பிடித்தார்கள்.

என்னுடைய அனுபவம் : அந்த மாதிரி எனக்குக் கூட ஒரு அனுபவம் கிடைத்தது. என் வாழ்க்கையில் நான் படாத கஷ்டமா? எத்தனைக் கஷ்டங்களைப் பார்த்து இருக்கேன் தெரியுமா?

ஒருமுறை ஒரு பெரிய கஷ்டம் வந்தது.  அதை எப்படித் தீர்க்கணும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னுடைய நண்பர்கள், பெற்றோர்கள், உறவினர்கள் யாராலும் எனக்கு இந்த விஷயத்தில் உதவி செய்ய முடியவில்லை. அப்போது என்னோட ஒரு இந்திய நண்பர், ‘உன் கஷ்டத்தை எல்லாம் பிரபஞ்சம் கிட்ட சொல்லிடு.  அது சரியா வழிகாட்டும்’, என்று சொன்னாரு.   ஆனால் அது கூட  அமைதியாகவே இருந்தது.

இதை யோசிச்சு யோசிச்சுக் கடைசியில் தூங்கிட்டேன்.  தூக்கத்தில் ஒரு அதிசயமான கனவு.  கனவு கலைந்ததும், நான் பார்த்தக் கனவை அப்படியே ஒரு பேப்பரில் எழுதி வெச்சுட்டுத் திரும்பித் தூங்கிட்டேன். மறுநாள் நான் எழுதி வைத்ததைப் படித்தேன்.

கனவு:  ஒரு வியாபாரித் தன்னுடையத் தள்ளு வண்டியைத் தள்ளிண்டுப் போய்க் கொண்டிருந்தார். சில குழந்தைகள் அவரை கேலி செய்து வெறுப்பேற்றினார்கள். அதனால் அவர் அந்தக் குழந்தைகளைத் திட்டி விட்டு அந்த இடத்தில் இருந்து  ஓடி விட்டார், அப்போது இரண்டுச் சின்னப் பசங்க என் கிட்டே வந்தாங்க;

அதுலே ஒருத்தர் உயரமா இருந்தார், அவர் பார்க்க அழகா இருந்தார். பெரிய ஆப்ரோ சிகை அலங்காரம் எல்லாம் பண்ணிண்டு இருந்தார். இன்னொருத்தர் குட்டையா, குண்டா, கருப்பாக இருந்தார். குழந்தையை உட்கார வைத்துத் தள்ளிக் கொண்டு போகும் வண்டியை வைத்திருந்தார். ஆனால் அதில் குழந்தை இல்லை. அந்தத் தள்ளு வண்டியில் ஒரு பெரிய அலாரம் கடிகாரம் இருந்தது. அது பார்க்க விசித்திரமா இருந்தது. அவங்க ஜாலியாப் சிரித்துப் பேசிண்டு இருந்தாங்க.

அவங்க என் பக்கத்துலேயே நடந்து வராங்க. ஆனால் அவங்க என்னைப் பார்க்கவே இல்லை. அவங்கக் கண்ணுக்கு நான் தெரியவே இல்லை. திடீரென்றுப் பார்த்தால் நான் வேகமாக, ஆனால் பின் பக்கமா ஓடும் ஒரு காரில் உட்கார்ந்து இருந்தேன். அந்தக் காரை நிறுத்த நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன். கனவு கலைந்து விழித்து விட்டேன்.

அன்று முழுக்க முழுக்க அந்தக் கனவைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், என்னோடப் பிரச்சனைக்கு எனக்குத் துப்பு கிடைத்த மாதிரி இருந்தது. அது நம்புகிற மாதிரியும் இருந்தது. அது வழி காண்பித்தபடியே செய்தேன்.  பிரச்சனை தீர்ந்து போச்சு. என் வாழ்க்கையையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சரியானப் பாதைக்குக் கொண்டு வந்துட்டேன். என்னால் என் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியும் என்று நானே நினைக்கலய்யா. எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஒரு கனவு என் பிரச்சினையைத் தீர்த்து விட்டது.

இப்போது நான் என்னையும் உங்களையும் ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், அன்பான வாசகர்களே, இங்கே என் மூளை வன்பொருளாகி (Hardware), மென்மையான செல்களை இயக்கிப் பிரச்சினையைத் தீர்த்ததா? அல்லது என் மனம் மென்பொருளாக (Software) மாறி என் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கொடுத்ததா?

நான் இங்கே ஆன்மாவைப் பற்றியோ அல்லது மதக் கருத்தைப் பற்றியோ பேசலைங்க, ஆனால் அறிவியலின் பார்வையில். நான் அனுபவித்ததை மட்டுமே எழுதுகிறேன்.

முடிவுரை : ஒரு குளத்துல இருக்குற தண்ணீர் தெளிவா இருந்தால், அதில் நம் முகம் தெரியும். அதைப் பார்த்துத் தலை வாரிக்கலாம், பவுடர் போட்டுக்கலாம், பொட்டு வெச்சுக்கலாம்.  ஆனால் அதேத் தண்ணீர் கலங்கி இருந்தால் அது  எதற்கும் உபயோகப்படாது.  அந்த மாதிரி குழம்பிய  மனம் நம் பிரச்சினையை அதிகமாக்கி நம்மை ஒன்றும் இல்லாமல் செய்து விடும். ஆனால் அதே மனம் தெளிவாக இருந்தால், எவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையாக இருந்தாலும் அதைத் தீர்த்து நமக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்கும். எனவே அமைதியாக செயல்படுங்கள்.