November 28, 2021

மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணமா?

By Tamil

முன்னுரை:
திருமணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன என்று சொல்கிறார்கள். “கடவுள் அமைத்து வைத்த மேடை இணைக்கும் கல்யாண மாலை; இன்னாருக்கு இன்னாரென்று எழுதி வைத்தானே தேவன் அன்று” என்று அழகாகப் பாடுகிறோம். தெய்வ சங்கல்பம் தான் திருமணங்களை நிச்சயிக்கின்றன என்பது நம் முன்னோர்களின் நம்பிக்கை. அந்த வகையில் திருமணம் என்பது ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையிலும் ஓர் திருப்பமாக அமைகிறது.

திருமணச் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும்:
திருமணத்தின் போது தாரை வார்த்தல், தாலி கட்டுதல், அம்மி மிதித்தல், அருந்ததி பார்த்தல் போன்ற சில சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களை நாம் பாரம்பரியமாகப் பின்பற்றுகிறோம்.

தாரை வார்த்தல்:
திருமணச் சடங்குகளில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று தாரை வார்த்தல். மந்திரங்களின் அதிர்வை ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய சக்தி நீருக்கு உண்டு. என் மகளை தெய்வங்களின் சாட்சியாக உனக்கு மனைவியாகக் கொடுக்கிறேன் என்று மணமகளின் பெற்றோர் நீரை வார்த்துக் (தண்ணீர் விட்டு) கொடுக்க, மணமகனின் பெற்றோர் உங்களது மகளை இனி எங்கள் மறு – மகளாக (மருமகளாக) ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்பதற்கான உறுதிமொழி தான் தாரை வார்த்தல் என்பது.
மணமகளின் பெற்றோர் தங்கள் மகளிடம் தங்களுக்கு இருந்த உரிமையை விட்டுக் கொடுப்பதற்கு அடையாளமாக சாஸ்திரப் பூர்வமாகச் செய்யப்படும் சம்பிரதாயத்திற்குப் பெயர் தான் தாரை வார்த்தல் எனப்படும்.

தாலி கட்டுதல்:
இந்தப் பெண்ணை நான் மணந்து கொண்டேன். இவளை வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொண்டு கடைசிவரை காப்பாற்றுவேன் என்று மணமகன் மணமகளுக்குக் கொடுக்கும் சத்திய சங்கல்பமே தாலி கட்டும் சம்பிரதாயம்.

அம்மி மிதித்தல்:
உலோகங்கள் எல்லாவற்றையும் வளைக்க முடியும். ஆனால் கருங்கல்லை வளைக்க முடியாது, உடைக்கத்தான் முடியும். அது போல கற்பு என்ற பண்பில் நான் வளைந்து கொடுக்க மாட்டேன். என்னுடைய கற்பிற்கு ஏதாவது ஆபத்து வரும் என்றால் இந்தக் கல் பிளந்து போவதைப் போல என் உயிர் போகும் என்று மணமகள் சத்தியப் பிரமாணம் செய்வதாக அம்மி மிதித்தல் என்ற இந்தச் சடங்கு செய்யப்படுகிறது.

அருந்ததி பார்த்தல்:
அருந்ததி வசிட்டரின் மனைவி, கற்புக்கு இலக்கணமாக அருந்ததியைச் சொல்வார்கள். அருந்ததி தன்னுடையக் கற்பின் வலிமையால் வானத்தில் நட்சத்திரமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது ஐதீகம்.
எனவே அருந்ததி நட்சத்திரத்தைக் காட்டி அவளைப் போல நீயும் கற்பில் சிறந்தவளாக வாழ வேண்டும் என்று உணர்த்துவதற்காக இந்த அம்மி மிதித்தல், அருந்ததி பார்த்தல் போன்ற சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள்.
அந்த வகையில் நம் திருமணங்களில் செய்யும் ஒவ்வொரு சடங்கிற்கும் ஓர் அர்த்தம் இருக்கிறது.

பெற்றோர்களின் கடமை:
இளைஞர்கள் தங்கள் துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பெரியவர்கள் உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். யாராக இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் நான்கு நிலைகளைக் கடக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு நிலையிலும் பெற்றோர்கள் தான் அவர்களுக்குத் தகுந்த மாதிரித் தங்களை வளைத்துக் கொண்டு அவர்களை சரியான பாதையில் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.
முதல் கட்டத்தில் குழந்தைகள் குழந்தைகளாக இருக்க வேண்டும். அப்போது பெற்றவர்கள் குழந்தைகளுடன் குழந்தையாக மாறி விளையாட வேண்டும்.
இரண்டாவது கட்டத்தில் அவர்களுடையப் பொது அறிவை வளர்த்து விட வேண்டும். அவர்களுடைய கடமை மற்றும் அவர்களுடைய உரிமை என்ன என்பதை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.
மூன்றாவது கட்டத்தில் நன்றாகப் பணம் சம்பாதித்துத் திருமண பந்தத்தில் ஈடுபட வைக்க வேண்டும்.
நான்காவது கட்டத்தில் தான் அனைவரும் கடமைகளை முடித்து ஒரு நிம்மதியான வாழ்க்கைக்குச் செல்கிறார்கள்.
அந்த நிலைக்குச் செல்லும் வரையில் பெற்றோர்களின் ஆதரவு குழந்தைகளுக்குத் தேவைப்படும்.

ஆராய்ந்து செயல்படு:
நாம் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்தப் பணத்தை ஏதாவது ஒரு வியாபாரத்தில் முதலீடு செய்ய நினைத்தால், அதற்கு முன்பு அந்த வியாபாரத்தைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் நாம் சேகரிக்கிறோம். ‘இதில் முதலீடு செய்தால் நம் பணம் நல்லபடியாகத் திரும்பி வருமா?’ என்றெல்லாம் யோசிக்கிறோம். பணத்தை முதலீடு செய்வதற்கே இவ்வளவு யோசிக்கிறோம் என்றால் நம் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதற்கு எவ்வளவு யோசிக்க வேண்டும்? எனவே சிந்தித்துச் செயல்படுங்கள்.
அந்த வகையில் 1960ம் ஆண்டு இந்திய மண்ணில் என் குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு அழகான திருமண நிகழ்வைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். அப்போது எனக்கு பத்து வயது.

என்னுடைய குடும்பம்:
“நல்லதொரு குடும்பம் பல்கலைக் கழகம்” என்று சொல்வார்கள். அந்த வகையில் என்னுடைய குடும்பம் ஒரு அழகான கோவில். அம்மா, சகோதரி சித்ரா, சித்தி, சித்தப்பா, பெரியம்மா, பெரியப்பா, தாத்தா, பாட்டி மற்றும் என் அத்தையின் குழந்தைகள் என்று மிகப் பெரியக் குடும்பம். இவர்களைத் தவிர சேகர், ரவி, கலா, மீனா, காந்தன் சதீஷ் ஆகியோர் என்னுடைய உறவினர்கள். நாங்கள் எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்தோம்.
என்னுடைய சித்தி சேதுவிற்குப் பதினேழு வயது. அதனால் அவளுக்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று பெரியவர்கள் நினைத்தார்கள்.

தரகரும் திருமண மையங்களும் :
மணமக்களின் விவரங்களை விசாரித்துப் பார்த்து, பொருத்தமான வரனை அமைத்துக் கொடுப்பது திருமணத் தகவல் மையங்களும் தரகர்களும் தான் என்பது என்னுடைய நம்பிக்கை. அது தான் உண்மையும் கூட.
ஆனால் என்னுடைய சித்தி, தான் திருமணம் செய்து கொள்ள இருக்கும் மணமகனைத் தானே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டாள். அவளுடைய விருப்பத்திற்கு என் குடும்பத்தினர் யாரும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை என்றாலும், அவளுக்குச் சரியான கணவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அவர்களுடைய முயற்சியையும் அவர்கள் கைவிடவில்லை. இதற்காக ஒரு நல்ல திருமணத் தரகரைத் தேடினார்கள்.

தரகரின் வரவு:
ஒரு நாள் வாசலில் யாரோ கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்து பார்த்தால் ஒரு பிரபலமான திருமணத் தரகர் நின்று கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் சித்தியின் முகம் கோபத்தில் சிவந்து விட்டது. அவளுடைய கோபம் வார்த்தைகளாக வெளிப்பட்டது.
“என்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றி, என்னுடைய வருங்காலக் கணவரைப் பற்றி எல்லாம் எனக்கு சில கனவுகளும் கற்பனைகளும் இருக்கின்றன. நான் பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணாக வாழ விரும்புகிறேன். அதனால் என்னுடைய வருங்காலக் கணவரை என் விருப்பத்திற்கேற்ற மாதிரி நானே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். அதனால் நீங்கள் எனக்காக மாப்பிள்ளை தேட வேண்டாம் . அது எனக்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுக்காது” என்று முகத்தில் அடித்தாற்போல் சொல்லி அனுப்பி விட்டாள்.
சித்தி இப்படிப் பேசுவாள் என்று தரகர் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதனால் கோபமடைந்தத் தரகர் “உங்கள் வீட்டில் வரன் பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். அதனால் தான் வந்தேன். இனிமேல் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நான் உனக்காக வரன் பார்க்க மாட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்திலிருந்து சென்று விட்டார்.
தரகர் தண்டோராப் போடாத குறையாக, பார்க்கும் அனைவரிடமும் இதைப்பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார். சித்தி தரகரிடம் அப்படிப் பேசியது தவறு என்று எல்லோரும் அவளைத் திட்டினார்கள். என் குடும்பத்தினரால் கூட என்னைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையே என்று சித்தி வருத்தப்பட்டாள்.

கண்டிப்பான குடும்பம்:
அந்த வகையில் எங்கள் குடும்பத்தில் எப்போதும் ஒளிவு மறைவே கிடையாது. தவறான குறும்புகள், தகாத கருத்துகள் அல்லது செயல்கள் யார் செய்தாலும் அவர்களைக் கண்டித்துத் திருத்துவார்கள்.
ஒருமுறை, நானும் என் நண்பர்களும் CSI (சர்ச் ஆஃப் சவுத் இந்தியா) பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு சிகப்பு வாழைப்பழத்தை (சிகப்புத் தோல் மற்றும் உள்ளே மஞ்சள் வாழைப்பழம்) வாங்கிச் சாப்பிட்டேன். அதைப் பார்த்த ஒருவர் வீட்டில் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டார்.
நான் சாலையோரத்தில் சாப்பிட்டதால் வீட்டிற்கு வந்த உடனே என் அம்மா கோபமடைந்தார். நம் வீடுகளில் சாலையோரத்தில் விற்கும் பொருட்களை வாங்கிச் சாப்பிட மாட்டோம், அது சுத்தமாக இருக்காது. ஆரோக்கியத்திற்குக் கேடு விளைவிக்கும். அதனால் இனிமேல் சாலையோரம் விற்கும் பொருட்களை வாங்கிச் சாப்பிடக்கூடாது என்று எனக்கு அறிவுரைக் கூறினார்கள். “எந்தக் குழந்தையும் நல்லக் குழந்தை தான் மண்ணில் பிறக்கையிலே; அவர் நல்லவராவதும் தீயவராவதும் அன்னை வளர்ப்பதிலே” என்று ஒரு பாடல் இருக்கிறது. பெரியவர்கள் எப்போதும் நல்லதைத் தான் சொல்வார்கள். அதைக் கேட்டு நல்ல விதமாக வாழ்வது நம் கையில் தான் இருக்கிறது.

வரன் பார்த்தல்:
ஒரு வாரம் கழித்து வாசலில் யாரோ ஒருவர் புன்னகையுடன் நின்று கொண்டிருந்தார். திலகவதி பெரியம்மா அவரை வரவேற்று, உள்ளே உட்கார வைத்து, டிகாக்ஷன் காபி கொடுத்தார்கள்.
அவருடைய இரணடு கைகளிலும் இரண்டு மூன்று தங்க மோதிரங்களை அணிந்திருந்தார். கழுத்தில் இருந்த தடிமனான தங்கச் சங்கிலி வெளியில் தெரிகிற மாதிரி அவருடைய சட்டையின் மேல் இரண்டு பட்டன்களை திறந்து வைத்திருந்தார். சத்தமாகச் சிரித்தார். அவரைப் பார்த்த உடனே குழந்தைகளாகிய எங்களுக்கே அவர் ஒரு திருமணத் தரகர் என்று தெரிந்து விட்டது.
திலகவதி பெரியம்மா சித்தியிடம் “அவருக்கு வடையும் சுக்குக் காபியும் கொண்டு வந்து கொடு” என்று சொன்னார்கள். சித்திக்கும் வந்திருப்பது திருமணத் தரகர் என்று தெரிந்து விட்டது. ஆனாலும் அக்காவின் வார்த்தைக்கு தங்கை மரியாதை கொடுக்க வேண்டும். வேறு வழி இல்லாமல் வடையையும் சுக்குக் காபியையும் ஒரு தட்டில் வைத்துக் கொண்டு வந்துக் கொடுத்து விட்டு உள்ளே சென்று விட்டாள். தரகர் சித்தியைப் பார்த்தார்.
பிறகு, “நீங்கள் கவலையே பட வேண்டாம். இவளுக்கு ஏற்ற மணமகன் ஜாதகம் என்னிடம் இருக்கிறது. நல்லபடியாகத் திருமணம் நடக்கும்” என்று பெரியம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு, சித்தியின் வயது, பெயர், பள்ளிப் படிப்பை முடித்ததற்கான சான்றிதழ் எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு சென்று விட்டார்.
சித்தி கலக்கத்துடன் சமையலறையில் போய் ஒளிந்து கொண்டாள். அவளுக்குக் கோபமும் அழுகையுமாக வந்தது. என்னுடைய வருங்காலக் கணவரை நானே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள எனக்கு சம்மதம் சொல்லிவிட்டு இவர்கள் தரகரை ஏன் பார்க்கிறார்கள் என்று கோபப்பட்டாள். அவளால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.
குழந்தைகளாகிய நாங்கள் “நீ எதற்கும் கவலைப்படாதே. நாங்கள் இருக்கிறோம்” என்று அவளுக்குப் புரிய வைப்பதற்காக அவள் பக்கத்திலேயே நின்றோம்.
எங்களுக்கு அந்த ஆளைக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கவில்லை. எங்களுக்கு மட்டுமல்ல எங்கள் பெரியப்பாவிற்கும் அந்தத் தரகரைப் பிடிக்கவில்லை. தரகரிடம் நல்ல விதமாகப் பேசி அனுப்பி வைத்த பெரியப்பா, ‘வேறு யாராவது நம்பகமானத் தரகரைப் பார்க்க வேண்டும்’ என்று கூறினார்.
அந்த நேரத்தில் நாங்கள் அனைவரும் என் தாத்தா பாட்டிக்குச் சொந்தமான ஒரு பெரிய வீட்டில் ஒன்றாக வாழ்ந்தோம். அங்கே ஐந்து பசுக்கள், கோழிகளுடன் ஒரு சேவல் மற்றும் ஒரு பூனை வந்து இருந்தது.
ஒவ்வொரு மாதமும் கடைசி வெள்ளியன்று, என் பாட்டியின் நெற்பயிர்களைக் குத்தகைக்கு எடுத்த விவசாயிகள் வாடகை செலுத்தி வந்தனர். அவர்கள் ரூபாய் நோட்டுகளுக்குப் பதிலாக அரிசி மூட்டைகள், நெல் மூட்டைகள், தானியங்கள், தேங்காய் மற்றும் பிற விவசாயப் பொருட்களைக் கொடுப்பார்கள்.
குத்தகைக்குப் பொருட்களைக் கொடுக்க வரும் போது எங்கள் வீட்டில் ஏதோ நடக்கிறது என்பதை அவர்கள் கவனித்தார்கள். எங்களுக்குத் தெரியாதபடி அவர்களுக்கு வீட்டில் நடக்கும் விஷயங்களைப் பாட்டி விவரமாகக் கூறினார்.
சேது சித்தி எங்கள் எல்லோருக்கும் பிடித்தமானவள். அவள் எங்களுடன் கண்ணாமூச்சி விளையாடுவாள். கயிறு குதித்து விளையாடுவாள். அவள் எங்களுடைய விளையாட்டுத் தோழி. இப்போது அந்தச் சித்தி வளர்ந்துப் பெரியவளாகி விட்டது போல் எங்களுக்கு ஒரு உணர்வு.
சேதுச் சித்தி இனிமேல் எங்களுடன் கண்ணாமூச்சி எல்லாம் விளையாடக் கூடாது என்று பாட்டி தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டார்கள். இதைத் தவிர அவள் வீட்டை விட்டு வெளியில் வரும் போது யாரையாவது துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு தான் வர வேண்டும். பாரம்பரிய உடையை மட்டுமே அணிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றெல்லாம் அவளைக் கட்டாயப்படுத்தினார்கள்.
சித்தியைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. ஒரே இரவில் அவளுக்கு வயதாகி விட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு எங்களுக்குத் தோன்றியது.

என் தந்தை ஒரு மலையாளீ:
என்னுடைய அப்பாவின் பெயர் இராகவன். அவர் பெங்களூரில் ஒரு அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருந்தார். அதனால் என்னுடைய அப்பா எங்களுக்காக பெங்களூரில் ஒரு வீட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னுடைய அம்மாவையும் என்னையும் வரச் சொல்லி விட்டார். அதனால் நாங்கள் பெங்களூர் சென்று விட்டோம்.
அப்பா கேரள மாநிலத்தில் உள்ள அழகிய நகரமான மார்த்தாண்டத்திலிருந்து வந்தவர். இவரது தந்தை சித்த வைத்தியர் (இயற்கை மருத்துவர்). அவர் பெயர் சுப்ரமணியன்.
அப்பா என்னைக் “கதகளி” நாட்டுப்புற நடன நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அதில் நிறைய சண்டைக் காட்சிகள் இருந்ததால் என் அம்மா அதைப் பார்க்க விரும்பவில்லை. என் சகோதரியையும் பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை.
அதில் சண்டைக் காட்சிகள் மட்டுமல்ல, ஹீரோக்கள், கடவுள்கள் மற்றும் புராண உயிரினங்களைப் பற்றிய கதைகளும் அதில் இருந்தது. தந்திரம், வஞ்சகம் மற்றும் பொறாமை ஆகியவற்றை எவ்வாறு தவிர்ப்பது மற்றும் எப்படி எதிர்த்துப் போராடுவது என்பதையும் இது எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது.
பெங்களூர் போன பிறகும் எங்களுக்கு கிராமத்து ஞாபகமாகவே இருந்தது. கிராமத்தில் நடந்த ஒவ்வொரு விசேஷங்களும் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டது. யோசித்தால் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நேற்று நடந்தது போல் மனதில் பசுமையாக இருக்கிறது.

ஓணம் திருவிழா:
முன்னொரு காலத்தில் மகாபலி என்ற மன்னர் கேரள மாநிலத்தை ஆண்டு வந்தார். அவர் இப்போது பாதாள லோகத்தில் இருக்கிறார் என்று அனைவரும் நம்புகிறார்கள். ஒவ்வொரு திருவோணத் திருநாள் அன்றும் மகாபலிச் சக்கரவர்த்தி பாதாள லோகத்திலிருந்து பூலோகத்திற்கு வருகிறார் என்பது அனைவருடைய நம்பிக்கை.
மகாபலிச் சக்கரவர்த்தியை வரவேற்கும் வகையில் இந்தத் திருவிழா ஒவ்வொரு ஆண்டும் கேரள மாநிலத்தில் திருவோணத்தன்று விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
பெண்கள் க்ரீம் நிறப் புடவைகளை அணிவார்கள். ஆண்கள் வெள்ளைச் சட்டைகள் மற்றும் வேஷ்டி (ஆறு மீட்டர் பருத்தி துணி, தங்க விளிம்புடன்). அணிவார்கள். மன வருத்தத்தில் இருந்த என்னுடைய சித்திக்கு இந்தப் பண்டிகை ஆறுதலாக இருந்தது. ஒவ்வொரு வருடமும் திருவிழாவில் என்னுடையச் சித்தியின் நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைபெறும். ஆனால் நான் பெங்களூர் வந்து விட்டதால் என்னால் அந்த நாட்டிய நிகழ்ச்சிகளில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

சில நாட்கள் கழித்து பெங்களூரிலிருந்து எங்கள் பாட்டி வீட்டிற்கு வந்தோம். ஆனால் என்னுடைய அப்பாவும் பாட்டியும் சகஜமாகப் பழகவில்லை. அதற்குக் காரணம் என்னுடைய பாட்டி கட்டளையிடக் கூடியவராகவும் கண்டிப்பானவராகவும் இருந்தார். என்னுடைய அப்பா யாருடைய கட்டளைக்கும் பணிய மாட்டார்.
என்னுடைய அப்பா இயன்றவரை சுமூகமாகப் பழக முயற்சி செய்தார். நாங்கள் பெங்களூரில் எப்படி இருந்தோம் என்பதைப் பற்றி எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் சித்தி கூட ஆர்வமாகக் கேட்கவில்லை.

குடும்பத் திருமணம்:
நாங்கள் பெங்களூரில் இருந்துத் திரும்பிய சில வாரங்களில் எங்கள் உறவினர் ஒருவருடைய திருமணத்திற்கு நாங்கள் அனைவரும் செல்ல வேண்டி இருந்தது. அங்கே என்னுடைய சித்தி சேது உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாள்.
அவள் மிகவும் அழகாக உடை அணிந்திருந்தாள். வெட்கப்படுவதைப் போல் தெரிந்தாலும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். எங்களை எல்லாம் தூக்கிக் கொஞ்சினாள். நாங்கள் எங்கள் சித்தியுடன் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தோம். லட்டு, வடை என்று நிறைய சாப்பிட்டோம். அந்த நாளை நினைத்தால் இன்று கூட சந்தோஷமாக இருக்கிறது.
சித்தி தோழிகளுடன் சந்தோஷமாக இருந்தாள். ஆனால் கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விஷயத்தில் மட்டும் அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.
சித்திக்குத் திருமணம் ஆகும் வரை பெங்களூர் வர மாட்டேன் என்று அம்மா உறுதியாகச் சொல்லி விட்டார். ஆனாலும் அப்பாவிற்குப் பதவி உயர்வு கிடைத்த காரணத்தால் அம்மாவால் சித்தியின் திருமணம் வரை பாட்டியின் வீட்டில் இருக்க முடியவில்லை. சித்திக்கு நிச்சயதார்த்தம் ஆகும் வரை இருந்து விட்டுப் பெங்களூர் வந்து விட்டார். அது வரை அப்பா மட்டும் பெங்களூரில் இருந்தார். அவர் மாதம் ஒரு முறை எங்களைப் பார்க்க வருவார்.
அப்படி வந்த போது பழங்கள், இனிப்புகள் என்று பலவற்றை வாங்கிக் கொண்டு வருவார். பழங்களையும் அழகானப் பொருட்களையும் உறவினர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். ஆனால் ஆறு அல்போன்சா மாம்பழத்தையும் யாருக்கும் கொடுக்காமல் நான் ஒருவனே சாப்பிட்டேன்.
அதனால் எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய் விட்டது. டாக்டர் ஊசி போட்டு மருந்து கொடுத்தார். பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு தான் எனக்கு உடல் நிலை சரியாக ஆயிற்று. என்னுடைய அம்மா என்னை நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டார். இந்த உலகத்தில் அம்மாவிற்கு இணையாக எதுவுமே கிடையாது. இதைத் தான் “அன்னையைப் போல் ஒரு தெய்வம் இல்லை” என்று கவியரசர் கண்ணதாசன் தன் பாடல் வரிகளில் சொல்கிறார்.

அறுவடைத்திருநாள்:
திருவோணத்தைத் தொடர்ந்து அறுவடைத் திருநாள் வரும். திருமணமாகாத பெண்கள் கோவிலின் முன்னால் சக்கரைப் பொங்கல் செய்வார்கள்.
அரிசி பொங்கும் போது என்னுடைய சித்தி “பொங்கலோப் பொங்கல்” என்று சத்தமாகக் கத்தினாள். அதற்காகப் பாட்டியிடம் திட்டு வாங்கினாள். அவள் கரும்புச் சாறு, தேங்காய்ப் பால் மற்றும் பல மசாலா பொருட்களை கலந்து பொங்கல் தயாரித்திருந்தாள். மிகவும் ருசியாக இருந்தது அதனால் அனைவரும் அவளைப் பாராட்டினார்கள்.
திடீர் என்று அவளுடைய முழு கவனமும் இது வரை நாங்கள் பார்த்திராத ஒரு ஆணிடம் திரும்பியதை நாங்கள் கவனித்தோம். தில்லானா மோகனாம்பாள் திரைப்படத்தில் “மறைந்திருந்து பார்க்கும் மர்மம் என்ன?” என்று ஒரு பாடல் வரும். அதைப் போல அவள் யாருக்கும் தெரியாமல் யாரையோ மறைந்து மறைந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அது எங்கள் குடும்பத்தில் அவளுக்காகப் பார்த்த மணமகனாக இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் வீட்டில் பார்த்த அத்தனை மாப்பிள்ளைகளிடமும் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு குறை இருந்தது. அவர்கள் யாரையும் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
ஆனால் இந்தப் புது மனிதரை மட்டும் சித்தி அடிக்கடித் திரும்பிப் பார்த்தாள். காரணம் இல்லாமல் சிரித்தாள். வெட்கப்பட்டாள். அவளுடைய நடவடிக்கை வித்தியாசமாக இருந்தது. சித்திக்கு அவரைப் பிடித்திருந்தது. இதைத் தான் “கண்டதும் காதல்” என்று சொல்வார்கள் போல் இருக்கிறது.
சித்திக்குக் காதல் சிறகுகள் முளைத்து விட்டன. அவள் சந்தோஷமாகப் பறக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். அவரை சித்திக்கு மட்டுமல்ல, எங்கள் எல்லோருக்கும் கூட மிகவும் பிடித்து விட்டது.
அவர் எங்களுடன் கில்லி எல்லாம் விளையாடினார். பார்க்க மிகவும் நேர்த்தியாகவும் திறமைசாலியாகவும் இருந்தார். அவரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவதாகச் சித்தி பெரியவர்களிடம் கூறினாள்.
திருமணத்திற்கு எந்த எதிர்ப்பும் சொல்லாமல் பெரியவர்கள் சம்மதம் தெரிவித்தார்கள். இது எங்களுக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. எல்லோரும் சித்தியிடம் அன்பாக இருந்தனர். அவளுடைய எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொடுத்தனர். சித்திக்கு, தான் ஆசைப்பட்டது போல் வருங்காலக் கணவர் கிடைத்து விட்டார் என்ற ஆனந்தம். அவளுடைய சந்தோஷத்திற்கு அளவே இல்லை.

நிச்சயதார்த்தம்:
ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் நடக்கப் போகும் திருமணத்திற்கு இரு வீட்டாரும் சம்மதம் தெரிவித்த பிறகு, அதனை உறுதி செய்ய தாம்பூலத்தை (வெற்றிலை, பாக்கு, பூ, பழம் போன்ற மங்கலப் பொருள்களை) மாற்றிக் கொள்கின்றனர். இவ்வாறு தாம்பூலத்தை மாற்றி நிச்சயம் செய்வதால் இதற்கு நிச்சயதாம்பூலம் என்று ஒரு பெயர் உண்டு.
இதற்குப் பிறகு அவர்கள் மணமக்களாக அனைவருக்கும் அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். ஒரு நல்ல நாளில் அவருக்கும் சித்திக்கும் நிச்சயதார்த்தம் இனிதே நடந்தது.
துரதிஷ்டவசமாக நாங்கள் பெங்களூருக்கு வந்ததால் எங்களால் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு வர முடியவில்லை. திருமண நிகழ்ச்சியிலும் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை. இரண்டு வருடங்கள் கழித்து நாங்கள் ஊருக்கு வந்த போது தான் திருமண நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி கேட்டுத் தெரிந்துக் கொண்டோம். நாங்கள் எங்கள் பாட்டி வீட்டிற்கு வந்த போது கார்த்திகைத் திருவிழா கொண்டாடப்பட்டது.

கார்த்திகைத் திருவிழா:
கார்த்திகைத் திருநாள் கார்த்திகை மாதம் (டிசம்பர் மாதம்) கிருத்திகா நட்சத்திரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. கார்த்திகைத் திருநாளன்று வீடுகள் அகல் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்படும். இந்த நாளில் நெல் பொரியையும், அவல் பொரியையும் வெல்லப்பாகில் கலந்து உருண்டையாகச் செய்து கடவுளுக்கு நிவேதனம் செய்வது வழக்கம்.

கார்த்திகை கொண்டாடுவதற்கான காரணம்:
எண்ணெய் கரைகிறது, திரி கருகுகிறது. தீபம் என்பது தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு மற்றவர்களுக்கு ஒளி வழங்குகிறது. அதைப் போல மற்றவர்களின் நன்மைக்காக நாம் நிறைய தியாகம் செய்ய வேண்டும். இது தான் கார்த்திகை தத்துவம்.
இது சிவபெருமானின் மகனாகிய தீபத் ஆறுமுகப் பெருமானை நினைத்துக் கொண்டாடப்படும் ஒரு பண்டிகை..
பெண்கள் தங்கள் கணவன், தந்தை, சகோதரன் ஆகியோர்களின் நலனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டாடப்படும் திருவிழா.
பெண்கள் தங்கள் வீடுகளில் விளக்கு ஏற்றுகிறார்கள். பிறகு கோவிலுக்குச் செல்கிறார்கள். மண்ணால் செய்யப்பட்ட அகல் விளக்குகளை ஏற்றி இலைகளில் வைத்து ஆற்றில் மிதக்க விடுகிறார்கள். பிறகு தங்கள் குடும்பத்தில் உள்ள ஆண்களின் மன மற்றும் உடல் ஆரோக்கியத்திற்காக பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். இது பெண்களுக்கானப் பண்டிகை.
இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாடுவதற்காக என்னுடைய அம்மா என்னையும் என்னுடைய தங்கையையும் எங்கள் சொந்த ஊரான நாகர்கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.
அப்போது என்னுடைய சேதுச் சித்தி அங்கே வந்திருந்தாள். திருமணத்திற்குப் பிறகு அவள் கணவன் வீட்டில் எப்படி இருந்தாள் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் கூறினாள். அவள் தன் கணவன் குடும்பத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் எப்போதும் நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே பேசுவாள்.
அப்போது என்னை விட ஒரு வயது மட்டுமே பெரியவளாக இருந்த என் பெரியம்மாவின் மகள் கலா, சேதுச் சித்தியின் திருமண வாழ்க்கையில் நடந்த எல்லா விஷயங்களையும் என்னிடம் கூறினாள். அதை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சேதுவின் மணவாழ்க்கை:
சித்திக்குத் திருமணம் ஆகி ஆறு மாதம் கூட ஆகியிருக்காது. திடீரென்று ஒருநாள் அவள் ஒரு ஆண் துணை கூட இல்லாமல் ஒரு பணிப்பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து விட்டாள். அவள் நடந்து கொண்ட விதமே கோபித்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள் என்று உணர்த்தியது.
சேதுவின் குடும்பம்:
சித்தியின் மாமியார் மிகவும் நல்லவர்கள். அவர்கள் அவளை மிகவும் நன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். ஆனால் அவளுடைய நாத்தனார், அதாவது கணவரின் மூத்த சகோதரி அதிகாரத் தோரணையுடன் பழகினாள். அந்த குணம் சித்திக்குப் பிடிக்கவில்லை.
அவள் எங்கள் குடும்பத்தில் கடைக்குட்டியாகப் பிறந்து வளர்ந்தவள். எல்லா சுதந்திரங்களுடன் வளர்ந்தவள். மனதில் பட்டதைத் தைரியமாகப் பேசக் கூடியவள். ஆனால் அவளுடைய கணவர் குடும்பத்தில் எல்லோரும் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தார்கள்.
அவளுடைய கணவர் அவளை மிகவும் நேசித்தார். அன்பு காட்டினார். நன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டார். சகோதரியின் மேல் மரியாதை வைத்திருந்தார். அதனால் அவருடைய சகோதரிக்கு எதிராக அவரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
குடும்பப் பொருளாதாரம்:
அவர்கள் எண்ணெய் வியாபாரம் செய்தார்கள். மொத்தமாக எண்ணெய் வாங்கி விற்கும் வேலை. நல்ல இலாபமானத் தொழில்.
அவர்கள் எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பமாக ஒரு பெரிய வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தனர். சமைப்பதற்கு மற்றும் வீட்டு வேலை செய்வதற்கு எல்லாம் பணியாட்களை வைக்கும் அளவிற்கு நல்ல நிலையில் வாழ்ந்து வந்தனர். சித்திக்கு வீட்டில் வேலையே இருக்காது.
நாள் முழுக்க எண்ணெய்க் கடையில் வேலை செய்த காரணத்தினால் எண்ணெய் வாசனையுடன் மாலை சேதுவின் கணவர் வீட்டிற்கு வருவார். அவர் வணிக நிகழ்வுகளைப் பற்றி எல்லாம் அவளிடம் சொல்வார், மேலும் பல்வேறு வகையான எண்ணெய்களின் தரத்தைப் பற்றியெல்லாம் பேசுவார். அவருக்கு இதைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசத் தெரியாது.
சேதுச் சித்தி ஜாலியானப் பெண்மணி. அவள் தன்னுடைய கணவன் தன்னைப் போலவே ஜாலியாக சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள். ஆனால் அவள் நினைத்த மாதிரி கணவன் இல்லை. எப்போதும் எண்ணெயைப் பற்றியும் வியாபாரத்தைப் பற்றியுமே பேசினார். இது சித்திக்கு ஒரு சலிப்பைக் கொடுத்தது.
ஆனால் எப்படியாவது கணவனைத் தன்னைப் போல் மாற்ற வேண்டும் என்று அவள் எப்போதும் வேடிக்கையாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். அவள் சுதந்திரமாக இருப்பதும் வேடிக்கையாகப் பேசுவதும் அவளுடைய கணவனின் சகோதரிக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் அவர்களுக்குள் அடிக்கடி சண்டை வரும்.
சேது வேலை செய்யும் பணி பெண்களிடம் அன்பாகவும் நெருக்கமாகவும் பழகினாள். கணவனின் சகோதரி, வேலையாட்களிடம் நெருக்கமாகப் பழகக்கூடாது. சற்றுத் தள்ளி இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார். இதனால் ஆரம்பித்த சண்டை பெரிதாகி விட்டது.
சேதுவிற்கு இந்த மாதிரி சண்டை எல்லாம் பழக்கமே இல்லை. எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் எதற்காகவும் சண்டைப் போட மாட்டோம். இந்த மாதிரி சண்டை எல்லாம் சேதுவிற்குப் புது அனுபவமாக இருந்தது.
அவளுடைய கணவனின் சகோதரி எவ்வளவு தான் திட்டினாலும் சேது பதில் சொல்ல மாட்டாள். அதற்குக் காரணம் இது அவள் விருப்பப்பட்டுத் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை. தன்னுடைய அன்புக் கணவனுக்காக ஒரு பெண் எத்தனை அவமானங்களை வேண்டுமானாலும் தாங்கிக் கொள்ளத் தயாராக இருப்பாள். அதனால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சேது அவளுடைய கணவனின் சகோதரியை எதிர்த்துப் பேச மாட்டாள்.
ஒரு நாள் கோபத்தின் உச்சியில் அவளுடைய நாத்தனார் ‘உன் மேல் ஒன்றும் குறை இல்லை. எல்லாம் அந்தத் தரகர் செய்த வேலை. என்னுடைய தம்பிக்கு நல்ல குணமான, சாந்தமான ஒரு பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்து இருக்கலாம். எங்களுடைய கெட்ட நேரம் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்து விட்டார்’ என்று சொல்லி விட்டாள்.
இதைக் கேட்டதும் சேதுவுக்கு அதிர்ச்சியாகி விட்டது. ‘நாம் தான் நம்முடைய கணவரைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். அப்படியிருக்கும் போது தரகர் எங்கிருந்து வந்தார்?’ என்றக் கேள்வி அவளுக்குள் எழுந்தது. எல்லோரும் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு நாடகமாடித் தன்னை ஏமாற்றி விட்டார்கள் என்று அவளுக்குப் புரிந்து விட்டது.
அவளால் இந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. கோபம், அழுகை, துக்கம் என்று பலவிதமான உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகி துடிதுடித்துப் போய் விட்டாள். அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. அவளால் பேச முடியவில்லை. மௌனமாக ஒரு பணிப்பெண்ணைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு அம்மாவின் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாள்.
வீட்டிற்கு வந்த சேது யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. அவளுக்கு எல்லோரும் சேர்ந்து தன்னை ஏமாற்றி விட்டார்கள் என்று கோபம்.
அவளுடைய அம்மா வந்து அவள் அருகில் அமர்ந்தார்கள். மெதுவாக மகளின் கூந்தலை வருடி விட்டார்கள். தாயின் ஸ்பரிசம் பட்டவுடன் மகளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகி ஓடியது.
அம்மா சேதுவின் கண்ணீரைத் துடைத்து “இத்தனை வருடம் உன்னைப் பெற்று வளர்த்த நாங்கள் உன் வாழ்க்கைக்குக் கெடுதல் செய்வோமா? நல்லது தான் செய்வோம். நீ நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று மட்டும் தான் நாங்கள் நினைப்போம். நீ சின்னப் பெண். உனக்கு நல்லது கெட்டது தெரியாது. எப்போதும் விளையாட்டுத் தனமாகவே இருப்பாய். உனக்கேற்ற சரியான வாழ்க்கைத் துணையை உன்னால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது என்று எங்களுக்குத் தெரியும். அதனால் தான் ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளையைத் தரகர் மூலம் நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்து அவரை உன்னுடன் பழகச் சொல்லி உனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தோம். தான் காதலிப்பவனைத் திருமணம் செய்து கொள்வதை விட தன்னைக் காதலிப்பவனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் பெண் தான் புத்திசாலி. நாங்கள் உனக்காகப் பார்த்த மாப்பிள்ளை மிகவும் நல்லவர். அவர் உன்னை உண்மையாகவே நேசிக்கிறார். இது இத்தனை நாட்களில் உனக்கே புரிந்திருக்கும். அதனால் எதற்காகவும் வருத்தப்படாதே. அவர் உன்னைத் தேடி வருவார்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே வாசலில் அவள் கணவர் நின்று கொண்டிருந்தார்.

கணவனின் வருகை:
கணவனிடம் கோபித்துக் கொண்டு பிறந்த வீட்டிற்கு வந்தப் பெண்ணை ஏழு நாட்களுக்குள் கணவன் வந்து அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அப்படி இல்லை என்றால் அவன் இனிமேல் அந்தப் பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான் என்பது அந்தக் காலத்தில் எழுதப்படாத சட்டமாக இருந்தது.
ஏழு நாட்கள் ஆகி விட்டது. ஆனால் சித்தியின் கணவன் வரவில்லை. கடவுளின் கருணையால் எட்டாவது நாள் காலை சூரியோதயத்திற்கு முன்பாகச் சித்தியின் கணவர் வந்து விட்டார். மிகவும் சோர்வாக இருந்தார். அவருடைய சட்டை எல்லாம் கசங்கி இருந்தது. முகம் சவரம் செய்யப்படாமல் இருந்தது.
அன்று மாலை (சேது சித்தி கணவன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய நாள்), வேலையில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்த போது தான் என்ன நடந்தது என்பது தனக்குத் தெரியும் என்றும் தன்னுடைய சகோதரியின் தவறான செய்கைக்காக அவளை திட்டி விட்டு அன்று மாலையே பேருந்தில் கிளம்பியதாகவும் அவர் சேதுச் சித்தியிடம் கூறினார்.
மழையின் காரணமாக வழியில் ஒரு பாலம் அடித்துச் செல்லப்பட்டதாகவும் அதனால் இரவு முழுக்க சக பயணிகளுடன் நடக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டதாகவும் கூறினார்.
கணவனின் அன்பைச் சித்தி புரிந்து கொண்டாள். பிரிந்தவர் மீண்டும் சேர்ந்திடும் போது அழுதால் கொஞ்சம் நிம்மதி என்று சொல்வார்கள்.
அந்த வகையில் இவ்வளவு நல்ல கணவனையா பிரிந்து வந்தோம் என்று கணவனின் மார்பில் கதறி அழுதாள். மனம் லேசாகியது.
அதற்குப் பிறகு அவள் கணவர் அவளை கன்னியாகுமரிக்கு அழைத்துச் சென்றார். கன்யாகுமரி அம்மனை தரிசித்து விட்டு சந்தோஷமாகத் திரும்பி வந்தாள்.
பிறகு அவர்களுக்கு என்று ஒரு வீடு பார்த்து அதில் சந்தோஷமாக வாழ ஆரம்பித்தார்கள். அடுத்தடுத்த வருடங்களில் சேதுவின் குடும்பம் வளர்ந்தது.
அவள் மூன்று பெண் குழந்தைகளுக்கும் ஒரு ஆண் குழந்தைகளுக்கும் தாயானாள். சேது தன் ஒரே மகனுக்கு சுரேஷ் என்று பெயர் வைத்தாள். அவர்களுடைய வாழ்க்கை ஆனந்தமாகவும், அமைதியாகவும், நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

முடிவுரை:
பெற்றோர்கள் நிச்சயிக்கும் திருமணத்தில பெண், மாப்பிள்ளை இருவரும் ஒரே இனத்தவராக, ஒரே பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுபவராக இருப்பதால் அனாவசியக் குழப்பங்களுக்கு இடமில்லை. திருமணம் என்பது ஆயுள் உள்ளவரை உள்ள பந்தம் என்பதால் பெற்றோர்கள் எல்லாப் பொருத்தங்களையும் பார்த்துச் செய்கிறார்கள். அப்படி எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்வதால் கணவன்-மனைவிக்குள் அதிக குழப்பங்கள் இருக்காது. அதனால் இந்தத் திருமணங்கள் நிலைத்து நிற்கின்றன.
காதல் திருமணங்களில் ஒருவரை ஒருவர் காதலிக்கும் போது ஹோட்டல், சினிமா, பீச், பரிசுகள் என்று சில எதிர்பார்ப்புகளுடன் நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இருவருடைய குடும்பச் சூழ்நிலையைப் பற்றியெல்லாம் அவர்கள் யோசிப்பதில்லை. பெரும்பாலான காதல் திருமணங்கள் பெற்றோர்களின் சம்மதம் இல்லாமலேயே நடக்கிறது. பெரியவர்கள் துணையின்றி வாழ்க்கை நடத்தும் போது சில அனுபவக் குறைவுகளால் அடிக்கடிச் சண்டை ஏற்பட்டு திருமண வாழ்க்கையில் பிளவு ஏற்படுகிறது.

இது காதல் திருமணமா அல்லது பெரியவர்கள் நிச்சயித்த திருமணமா என்பதெல்லாம் முக்கியமில்லை. விட்டுக்கொடுத்து வாழ்கிறார்களா என்பது தான் முக்கியம். விட்டுக் கொடுத்து வாழும் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தாலும் நல்லபடியாக அமையும்.
இளம் தலைமுறையினரின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுவது பெற்றோர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் சமூகத்தின் கடமையாகும். பெரியவர்கள் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் ஹார்மோன்கள் இயக்கியபடி காதலில் விழுவார்கள். அவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தால் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை நடத்துவார்கள் அல்லது ஒற்றுமையின்றி வாழ்வார்கள். எனவே அவர்களைச் சரியான பாதையில் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியது பெரியவர்களின் கடமை.
திருவள்ளுவர், “அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை பண்பும் பயனும் அது” என்று சொல்கிறார். ஒருவர் மனைவியிடமும், பிள்ளைகளிடமும் அன்புடன் இருக்க வேண்டும். பாடுபட்டுத் தேடிய பொருளை நண்பர்களுடனும் சுற்றங்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒவ்வொருவரும் இப்படிப்பட்டக் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டால் வீடும் நாடும் சுபீட்சமாக இருக்கும்.


தங்கள் எண்ணங்களையும் கருத்துகளையும் (Comments) என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாசகர்களுக்கு இந்த சிறு புத்தகத்தின் நகல் இலவசமாக வழங்கப்படும்.
நன்றி
ஸுரேஷ்